En eigenlijk al weer een tijdje (schaam schaam, bloos bloos) maar ik was deze web-log helemaal vergeten en ook mede door het mooie weer nog geen tijd gehad om het verhaal erop te zetten.

Maar goed hij is er dus. En zijn naam is……

JULIUS ALBERT

Hij is geboren op maandag 27 april om 12.14 uur en woog 3690 gram.

Voor de belangstellenden, dit is het verhaal: Maandagochtend vroeg rond een uurtje of half vijf moest ik voor de zoveelste keer naar de wc. Normaal plas ik dan eventjes in het donker en loop weer terug naar bed en verder slapen maar weer. Dit keer voelde ik bij het afvegen heel veel slijmerigheid dus hup licht aan en ja hoor dat was definitely een slijmprop met lichtroze bloedverlies. Ik wist dat het op zich niet veel hoefde te betekenen maar ik werd er wel een beetje zenuwachtig van. Zou dit dan DE dag worden?! Nog niks tegen mijn man gezegd maar echt verder slapen lukte niet meer. Voelde ik dan toch een krampje, nog een paar keer naar de wc…. Rond half 6 mijn man wakker gemaakt en verteld dat dit wel eens de dag zou kunnen zijn en dat we ons dus moesten gaan douchen, klaarmaken, ontbijten etc.. zodat als we naar het ziekenhuis moesten we klaar zouden zijn. In verband met de fluxus van verleden keer bij Olivier had ik nu een medische indicatie en moest ik gelijk bij de start van de bevalling naar het ziekenhuis om alvast een waakinfuus ingebracht te krijgen.

Rond een uurtje of 7 en na wat onregelmatige krampen hebben we de verloskundige gebeld en zij zou binnen het uur wel eens komen kijken of het daadwerkelijk gaande was. Om half 8 was ze er, inmiddels had ik een paar wee-achtige krampen gehad maar er zat geen ritme in (soms om de paar minuten soms 10 minuten niks) en ze hielden hoogstens 40 seconden aan en geen minuut. Na een kwartiertje met ons gekletst te hebben en mij geobserveerd zei ze dat ze wel zou kijken of er toch ontsluiting was. Wat bleek; 3 centimeter al!! Joepiedepoepie!! En dus op naar het ziekenhuis. Simone de VK belde het ziekenhuis dat we eraan kwamen en zij ging weer haar rondes doen en zou later naar het ziekenhuis komen. In de auto maar 1 of 2 weeen gehad, dat is het voordeel om met 3 cm al te gaan ipv met 8 cm zoals bij Olivier.

8 uur waren we in het ziekenhuis en werd het waakinfuus aangelegd. Naarmate de tijd verstreek werden de weeen echt en kwam er regelmaat in. Om 11 uur was Simone bij ons en was ik al in mezelf gekeerd, wat voor haar een goed teken was. Ze checkte de ontsluiting en die was 6 cm. Ze besloot om tegelijkertijd de vliezen te breken en toen ging alles los. Ik ben binnen een half uur van 6 naar 10 cm gegaan en wist niet waar ik het zoeken moest. Om half 12 mocht ik gaan persen en om 12.14 was hij er!

Al met al dus ongeveer binnen 4 uur gebeurd. Ze dachten dat ik een (sub) totaalruptuur had maar bij inspectie op de OK bleek er niet veel aan de hand te zijn en waren het alleen 2 kleine hechtingen in het perineum. ‘s Avonds waren we dus op tijd thuis voor Grey’s Anatomy en ik voelde me super. Nog steeds trouwens!! Nergens last van gehad en ik vierde 3 dagen later in de tuin Olivier zijn tweede verjaardag in mijn normale kleren. Heerlijk.

En zo ziet onze tweede prins eruit: